การเกิดของสาวิตาได้นำความยินดีมาสู่คับบาร์และอาชาเดวีแห่งหมู่บ้านอุตตรเซาด์ (รัฐอุตตรประเทศ) แต่เมื่อเธออายุได้ 6 ขวบ พ่อแม่ก็เริ่มกังวลเมื่อสังเกตเห็นก้อนเล็ก ๆ ที่ขาหนีบ ก้อนนั้นโตขึ้นเรื่อย ๆ สมาชิกในครอบครัวต้องอุ้มลูกสาวที่ร้องด้วยความเจ็บปวดไปยังหลายแห่งเพื่อหาการรักษา ขณะที่ก้อนเนื้อโตขึ้นทุกวัน เนื่องจากฐานะทางการเงินของครอบครัว บิดาจึงกู้ยืมเงินเมื่อแปดปีก่อนและพาลูกสาวเข้ารับการผ่าตัดเอาก้อนเนื้อออกที่โรงพยาบาลในลัคเนา ลูกสาวได้รับการบรรเทาอาการเจ็บปวด แต่สี่ปีหลังจากการผ่าตัด เธอกลับสูญเสียความสามารถในการเดินเนื่องจากเส้นประสาทที่ขาซ้ายถูกกดทับ ทางเดียวตามที่แพทย์บอกคือต้องตัดขา ซึ่งการผ่าตัดนี้เกิดขึ้นที่โรงพยาบาลการแพทย์โครักปูร์ การตัดขาของสาวิตาได้ทำลายความหวังด้านการเรียนทั้งหมดของเธอ
ในระหว่างนั้น มีคนรู้จักกล่าวแสดงความหวังว่าลูกสาวจะสามารถเดินได้อีกครั้ง พร้อมทั้งเล่าถึงค่ายบริการฟรีของนารายณ์ เสวะ สันสถาน เมื่อวันที่ 30 กันยายน พวกเขาพาลูกสาวมาที่ค่ายที่จัดขึ้นในโครักปูร์ หลังจากวัดขาซ้ายแล้ว ผู้เชี่ยวชาญด้านขาเทียมจากสันสถานได้ทำขาเทียมพิเศษให้สาวิตาสวมใส่เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ตามคำบอกของพ่อแม่ พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าลูกสาวจะสามารถเดินได้อีกครั้ง ปัจจุบันเธอสามารถเดินได้อย่างสบายด้วยขาเทียม ต้องขอบคุณสันสถานที่ทำให้สาวิตาสามารถก้าวเดินไปสู่เป้าหมายของเธอได้
